@พักใจ

กี่คืนมาแล้วนะที่ฉันต้องนอนไม่หลับแบบนี้

ในขณะที่เวลาของความพลุกพล่านหมดลง

เหมือนกับว่าตั้งเวลาของการเป็นสัตว์สังคมต่อวันเอาไว้

เมื่อเวลาหมดลง ความเดียวดายเริ่มครอบงำ

ถามว่าเหงามั้ย...ก็คงจะเป็นเช่นนั้น

ถามว่ามีเรื่องที่หนักใจอยู่ใช่มั้ย...จะว่าแบบนั้นก็ได้

ถามว่าไม่สบายอยู่รึป่าว...คิดว่าสบายดีนะ

....

วันนี้ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทคนหนึ่ง

โทรมาอัพเดทเรื่องราวมากมาย

ราวกับว่าฉันหลุดออกมาจากวงโคจรแรมปี

แต่จะว่าไปก็ดูคล้าย เพื่อนทุกคนรู้ดีว่าฉันเป็นแบบไหน

การเงียบหายไปด้วยระยะเวลานานๆ

เดือน สามเดือน ครึ่งปี หรือเกือบปี

เป็นเรื่องปกติที่คิดว่าเพื่อนคงเริ่มชิน

แต่ก็รู้ดีว่าเพื่อนไม่เคยไม่คิดถึงกัน

.....

ฉันกำลังเริ่มต้นข่มตาให้หลับ

ฉันทำแบบนี้มาหลายคืนเลยทีเดียว

บางคืนการนอนหลับตาและทำให้จินตนาการทุกอย่างกลายเป็นสีดำสนิท

เป็นผลทำให้หลับไปได้ ผ่านพ้นไปคืน

บางคืนข่มใจให้เป็นดั่งคืนก่อนๆที่ผ่านพ้น

ยิ่งข่มยิ่งตื่น...

.....

เอาเป็นว่า

คืนนี้หลับฝันดีนะ....เราเอง