@พักใจ

เขาเคยบอกกับฉันว่า
คนเราไม่สามารถที่จะทำให้ปลาทองเชื่องได้จริงหรอก

โหลแก้วใบใหญ่บนโต๊ะภายในห้องแคบ
ดูเป็นของมีค่าสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวฉันให้ยังคงอยู่และรออะไรบางอย่าง
ฉันอาจกำลังเพียงรอให้ปลาทองในโหลแก้วตัวนั้นเชื่องอยู่ก็เป็นได้
ในทุกๆเย็นที่ฉันกลับมาถึงห้องนี้ฉันจะคอยให้อาหารปลาทองในโหลแก้ว
ในปริมาณที่พอเหมาะสำหรับปลาหนึ่งตัว
กับความหิวโหยในช่วงเวลาหลังจากมื้อเช้าของมัน

มันจะหิวจริงมั้ยนะ?
หลังจากจัดการอาหารมื้อเย็นของมันแล้วฉันก็ได้แต่นั่งมอง
ฉันเฝ้ามองเจ้าปลาตัวน้อยค่อยๆละเลียดกินอาหารเม็ดที่ขายตามท้องตลาด
มันจะชอบอาหารแบบนี้รึป่าวนะ?
บ่อยครั้งที่ฉันพยามที่จะใช้ปลายนิ้วเคาะไปที่โหลแก้วใบนั้นเบาๆ
"มันคงจะรีบว่ายมาหาฉัน และดีใจที่ฉันกลับมาถึงห้องแล้ว"
แต่ก็กลับไม่เคยเป็นเช่นนั้น นั่นสิอาจเพราะมันยังไม่คุ้นกับฉัน
เราคงไม่รู้จักกันดีขนาดนั้น แต่ฉันก็ยังมั่นใจว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่เขาพูดแน่ๆ

และฉันก็ยังคงหวังว่าวันหนึ่ง
มันจะคิดถึงฉันและรอคอยการกลับมาในทุกๆวันของฉัน