@พักใจ

ถึงแม้ว่าจะบอกว่าจะยืนอยู่ตรงที่เดิมนานตราบเท่าที่จะรู้สึก

แต่เมื่อความเหงาเข้ามาทักทายและโอบกอดเราไว้

เราคงปฏิเสธไม่ได้และคงหนีไม่พ้นเหงา

ใช่บางครั้งการที่เราได้อยู่คนเดียวจนรู้สึกเหงา

มันก็อาจจะทำให้เรามีเวลาได้คิดอะไรมากขึ้น

การอยู่กับตัวเองไม่ใช่เรื่องเลวร้าย..และคงไม่ตาย

แต่จะปฏิเสธได้หรอ ว่าความเหงาไม่ได้กัดกร่อน

บั่นท่อน และทำลายอารมณ์ร่าเริง

ใครบ้างจะอยากเหงาและไขว่คว้าหาเหงามากอดรัดตัวเองให้ทรมาน

...

แต่ยิ่งดิ้นรนให้พ้นเหงา

มันกลับยิ่งทำให้เหงาบีบรัดมากขึ้น

.

เหงามันก็คงเหมือนน้ำหวานในแก้วที่มีน้ำแข็ง

ตั้งทิ้งไว้รอเวลาน้ำแข็งละลายให้ความหวานเจือจาง

และค่อยๆล้นปิ่มออกนอกขอบแก้ว

สีสันอาจจะตกตะกอน ให้รู้ว่ามันเคยเป็นอะไร

แต่รสชาดมันคงจืดชืดไม่หลงเหลือหวาน

.

.

และฉันคงผ่านพ้นคืนนี้ไป

ให้ความเหงาเจือจาง

หลงเหลือเพียงความรู้สึกที่พ้นผ่านว่าคืนนี้ได้เหงาจับใจ

และความเหงาได้เจือจางไปในเช้าถัดมา

..

.

ขอโทษทีนะที่วันนี้ ฉันพูดคำว่าเหงามากจนเกินไป

เพียงเพราะรู้สึก..เช่นนี้จริงๆ