@พักใจ

ฉันเพิ่งละสายตาจากการเฝ้ามองฟ้า

ฟ้าที่เพิ่งเปลี่ยนสีเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ผ่านมา

มีบางสิ่งบางอย่างฉุดรั้งฉันไว้ไม่ให้หลับ

บางทีท้องฟ้าและอากาศ

อาจเป็นสิ่งที่วัดเทียบกับความรู้สึกของคนได้ดีที่สุดก็ได้มั้ง

...ฉันคิดและบอกกับตัวเอง

บางวันฉันเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งโล่ง ฟ้าใสๆ ลมเย็นเอื่อยๆ

...สุขในแบบที่ถวิลหา

แต่บางทีเหมือนเรือประมงกลางทะเลกว้าง

โคลงเคลงไปมาท่ามกลางพายุฝนห่าใหญ่

...นับว่าแย่เอาการ

คนเราแปรปรวนได้เพียงชั่วพริบตาไม่ต่างจากอากาศ

และฉันก็เชื่ออยู่อย่างว่า

"ฟ้าหลังฝน มักจะเป็นฟ้าที่สดใส"

บ่อยครั้งที่ฉันมักตกเป็นทาสของอารมณ์ที่แปรปรวนเหมือนอากาศ

แต่พอเมื่อพายุนิ่ง อารมณ์สงบ คิดย้อนกลับไป

รู้สึกว่าตัวเอง"งี่เง่าชะมัด"

และมันก็คงมีบ่อยครั้งที่ฉันคงทำให้คุณรู้สึกขุ่นข้องหมองใจไปกับอารมณ์บ้าๆ ของฉัน

แต่คุณรู้มั้ย..ทุกครั้งที่ฉันเป็นแบบนั้น

หลายครั้งที่ฉันเอาความคิดของตัวเองมาคิดอะไรต่อมิอะไรมากมาย

คิดอะไรบ้าๆบอๆ ไปคนเดียว ร้อนรนไปคนเดียว

แต่มีสิ่งนึงที่สุดท้ายมันก็ทำให้ฉันนิ่ง

สิ่งนั้นก็คือ "คุณ"

คุณที่เป็นคุณในแบบที่เป็นอยู่ทุกวัน

มันทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่ย้ำกับตัวเองเสมอๆ ว่า

"ไม่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้ อีก1 เดือน 1ปี 10ปี หรือตลอดไป

ระหว่างเราจะเป็นเช่นไร เราอาจจะไม่ได้พูดคุยกันทุกวัน

ไม่ได้เจอหน้ากันเลย หรืออาจไม่ได้คิดถึงกันทุกวัน

อาจจะมีบางช่วงที่เราหายไปจากความทรงจำของกันและกัน

(ก็แค่อาจจะนะ..แต่ขออย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย)

แต่สิ่งที่มีตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้และฉันหวังให้มันตลอดไป

มันยังคงอยู่กับฉันและมันจะยังอยู่สำหรับคุณเช่นกัน

และคุณไม่จำเป็นต้องตอบแทนและกังวลอะไรไป

แค่ที่มีอยู่ทุกวันนี้มันก็พอแล้ว ไม่ต้องอะไรอีกแล้ว

และฉันยังคงอยู่ที่นี่..ที่เดิมตรงนี้"

..

...

ฉันไม่รู้ว่าในหนึ่งชีวิตเราจะเจอปาฏิหาริย์กันได้กี่ครั้ง

แต่สำหรับฉัน

ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับฉันตั้งแต่วินาทีแรกที่เราได้คุยกัน