@พักใจ

คุณกำลังยืนหันหลังให้กับฉัน

คุณรู้มั้ยฉันเคยอ่อนแอที่สุด เวลาที่ยืนอยู่ต่อหน้าคุณ

ฉันหวาดกลัวไปซะทุกอย่าง

ฉันต้องกักเก็บอารมณ์และความรู้สึกทั้งหมดที่มี

ฉันทำได้แต่ลอบมองรอยยิ้มและความเป็นตัวคุณ

แต่มาจนถึงวันนี้ ขณะนี้

ความรู้สึกเหล่านั้นมันเกิดขึ้นแม้ในขณะที่คุณหันหลังให้ฉัน

ฉันมือสั่น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะในขณะที่มือสัมผัสที่แป้นพิมพ์

ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา

หรือจริงแล้วมันเป็นไปเช่นนี้มานานแล้ว

เพียงแต่ความรู้สึกฉันมันเปลี่ยนไปเอง

ฉันไม่กล้าแม้จะเผชิญหน้าคุณ

ฉันไม่รู้เพราะอะไร

สายพานความคิดทำงานผิดพลาด

ฉันไม่สามารถลำดับความคิดอะไรได้อย่างที่เคยเป็น

ฉันเหมือนคนสับสนและเคว้งคว้าง

.. 

คุณคงยังมีใครที่คุณเฝ้ามองและรอคอย

ฉันคงทำอะไรไม่ได้มาก

...คงทำได้แค่เพียงเป็นกำลังใจและเอาใจช่วยให้คุณมีความสุข

และภาวนาให้ใครคนนั้น กลับมาหาคุณและยืนข้างคุณเหมือนเดิม

ฉันรู้ว่าการรอคอยและเฝ้ามอง มันทรมานแค่ไหน

เพราะฉันเองก็กำลังเฝ้ามองและคอยใครบางคนเหมือนกัน

ฉันคอยให้ความสุขของใครคนนั้นกลับมาหาเค้า....

ฉันและคุณเราต่างก็เฝ้าคอย

.....

ทุกตัวอักษรที่เรียบเรียงมาถึงตรงนี้

ทุกตัวกลั่นกรองออกมาจากความคิดผ่านน้ำตาและความรู้สึก

ฉันอาจเศร้า แต่รู้ไว้ว่าฉันไม่เคยเสียใจที่คิดถึงคุณ

แต่ถ้าฉันจะเสียใจ ฉันคงเสียใจเพราะความรู้สึกของตัวฉันเอง

จากนี้...ฉันจะไม่ร้องขออะไรอีกแล้ว

แต่ฉันจะปล่อยให้ทุกสิ่งอย่างดำเนินไปอย่างที่มันต้องเป็น

ฉันทำถูกแล้วใช่ไหม....