@พักใจ

ลมฝนเอื่อยๆ ที่กำลังพัดพากลิ่นไอของความชุ่มชื้น

ฉันออกมายืนอยู่หน้าออฟฟิศ ปล่อยให้ลมเบากระทบความรู้สึก

ฉันสัมผัสสายลมเอื่อยนั้นได้

ลมที่พัดพาเอาความคิดถึงจากใครคนหนึ่ง ส่งไปถึงใครอีกคนหนึ่ง

คนที่ฉันไม่สามารถรู้ได้ว่าเค้าคนนั้นเป็นใคร

สายลมที่มีทั้งไออุ่นและความหนาวเย็นยะเยือก

แม้วูบผ่านเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับทำให้ปั่นป่วน

บางครั้งมันทำให้ลึกๆ ฉันเองก็แอบที่จะอดอิจฉา

ใครคนนั้น ใครคนที่อยู่ในสายลมเหล่านั้น

....

มันก็เพียงคำบ่น

 ของคนที่ไม่เคยมั่นใจในตัวเอง ไม่เคยเชื่อในตัวเอง

คนที่พร่ำบอกและย้ำกับตัวว่า คงไม่มีโอกาส

คนที่แท้จริงแล้วอาจไม่เคยได้อยู่ในสายลมแห่งความคิดถึงเลย

แค่คนที่หวังว่าสักวันจะได้อยู่และได้รับ

 "สายลมแห่งความคิดถึง"

บ้างก็เท่านั้น

>