@พักใจ

23.20 น.

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครคนหนึ่ง

คนที่เคยอยู่ใกล้ที่สุด คนที่ตอนนี้อยู่ไกลที่สุด

ความคิดถึงดูลางเลือนเต็มที่ในระยะทางที่เลือนลาง

ใครคนที่ดูเหมือนว่าวันเวลาพัดพาความทรงจำให้จางหายไป

กับบทสนทนาเพียงไม่ถึง 10 นาที

ให้ความรู้สึกและเข้าใจถึงความทรงจำสีจางๆ

.......

23.33 น.

สายตา และมือสัมผัส

วนเวียนอยู่ที่เครื่องมือสื่อสาร

สมองไตร่ตรอง ถึงเบอร์ที่ถูกค้นหาพร้อมที่จะต่อสายถึง

23.36 น.

ตัดสินใจกดโทรออก เพื่อต่อสายไปยังเบอร์ปลายสาย

..

ฉันเหมือนคนที่เห็นแก่ตัว

หลายวันมานี้ ฉันเฝ้ามองดูคุณ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่รับรู้ถึงความสับสนและเหนื่อยล้า ฉันรู้สึกแบบนั้น

ฉันเป็นห่วง ...

แต่ในช่วงเวลาเดียวกัน

ฉันก็เจออะไรมากมาย

ในหลายครั้งกับการสนทนา ฉันหวังเพียงคำพูดอะไรก็ได้

ที่ทำให้รู้สึกว่าฉันไม่ได้อยู่ลำพัง

มันเป็นอาการเหมือนคนงอแง ไร้สาระและดูเรียกร้องจนเกินไป

คำพูดเหมือนกัน แต่จากคนหลายคน มันให้ความรู้สึกที่แตกต่าง

ในทุกครั้งที่เราคุยกัน ฉันเองมีเรื่องอยากเล่าให้ฟังมากมาย

แต่ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง และฉันคิดว่าเรื่องราวเหล่านั้นมันไม่น่าแบ่งปันเท่าไหร่นัก

วันนี้กับสิ่งที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว และเริ่มหาทางออกให้ตัวเอง

หวังว่าคงผ่านพ้นไปในเร็ววัน

ต่อแต่นี้ฉันคงต้องใช้เวลากับตัวเองให้มากกว่าเดิม ทำให้เป็นนิสัย

ไม่เอาชีวิตและความคิดไปผูกติดกับอะไรมากๆ

คิดและเผื่อใจให้มากขึ้น และทำให้เชือกของหัวใจมันสั้นลงจะได้ไม่ผูกติดกับใครนัก

ฉันเคยบอกคุณหรือยัง...ขอบคุณนะ วันที่คุณหยิบยื่นสิ่งดีๆมาให้

อยากบอกว่ามันทำให้อุ่นหัวใจมากขนาดไหน

ถ้าไม่ลำบากเกินไป ฉันขอให้ช่วงเวลาแบบนั้นอยู่กับเราไปนานๆได้มั้ย

ฉันเอง ฉันอยากเป็นคนที่รับฟังคุณบ้าง

คุณรู้ไว้นะ ว่าคุณไม่ได้เดียวดาย อย่างน้อยฉันคนนี้ยังอยู่ข้างๆ

คอยเฝ้ามองและเป็นห่วงคุณอยู่นะ

............

 ปลายสายมีเพลงสัญญาณของการรอสายและตัดไป

แต่ไม่เป็นไร

ฉันเองก็ไม่อยากให้คุณเห็นฉันในมุมที่อ่อนแอไปมากกว่าที่เป็นอยู่

...

1.25 น.

วันนี้ฉันใช้เวลากับพื้นที่ตรงนี้นานกว่าทุกครั้งที่เคยมีมา

ทุกตัวอักษรมันเป็นสิ่งที่อยู่ในหัวที่วิ่งวนไปเวียนมา

ฉันบอกตัวเองว่าฉันควรที่จะต้องพัก

ไตร่ตรองสิ่งที่คิดหวัง

มันคงผ่านพ้นไปได้สักวัน

และฉันยังคงคิดถึงแม้เราจะไม่ได้เจอกันนะ

ในทุกคืนขอให้ฝันดี

และพบกันค่ะ