@พักใจ

คุณยิ้มให้ฉัน

ฉันเห็นคุณชัดเจนเต็มสองตา

คุณอยู่ในระยะที่ฉันคิดว่าเอื้อมถึง

ฉันยื่นมือออกไป

เอื้อม...คว้า

......

ฉันเอื้อมไม่ถึง

คุณยังคงยืนยิ้มให้กับฉัน

น้ำตาฉันเริ่มไหล มือยังคงไขว่คว้าที่จะไปให้ถึงคุณ

ฉันยังคงเอื้อมไม่ถึงคุณอยู่

น้ำตาเริ่มพรั่งพรู ยื่นมือไปสุดแขน

ไม่ถึง..

ไม่ถึง..

คุณกำลังหันหลังและเดินจากไปโดยปราศจากคำพูดใดๆ

ทิ้งไว้เพียงฉัน กับน้ำตาที่รินไหลไร้เสียงสะอื้นอยู่อย่างนั้น....

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

แม้ในเช้าวันนั้นฉันรู้สึกตัวขึ้นมาและพบว่ามันเป็นเพียงฝัน

แต่ในความรู้สึกมันเหมือนกับว่าฉันเพิ่งจะเผชิญเหตุการณ์นั้นมาจริงๆ

มันไม่ใช่ความรู้สึกหวาดกลัว

แต่ฉันอธิบายไม่ได้ว่ามันคืออะไร

หรือนั่นแหละคือความกลัว

รู้มั้ย ฉันเริ่มกลัวเวลาที่กำลังเดินหน้า

เวลาที่เดินไปเรื่อยๆจะพัดพาอะไรจากวันนี้ไปบ้าง

เราจะยังมีวันนี้ไปอีกนานแค่ไหน

ฉัน.....กลัว