@พักใจ

แก้วเซรามิคสีเขียว ถูกบรรจุด้วยโอวัลตินร้อนสำหรับเช้านี้

เช้าที่แก้วใบโปรดทำหน้าที่เก็บกักความร้อนได้เพียงช่วงเวลาสั้นกว่าปกติ

ความคิดวนเวียนเหมือนโอวัลตินที่ถูกช้อนคนอย่างต่อเนื่อง

ทบทวนเรื่องราวจากปีเก่า และเปรยยิ้มอยู่คนเดียว

"บ้าไปแล้ว!!" พืมพรำกับตัวเองและเปรยยิ้มต่อ

ความคิดส่วนใหญ่มักจะหยุดอยู่ที่ผู้คนที่ได้พบเจอ

นั่งประมวลมิตรภาพและการพบปะของตัวเอง

ฉันยังประหลาดใจกับสิ่งที่ได้พบผ่านในปีเก่า

ใครหลายคนที่ไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอ พูดคุย รู้จัก และผูกพันธ์

แต่ช่วงชีวิตที่ผ่านมาเค้าเหล่านั้นเหมือนเป็นชิ้นส่วนของชีวิตที่เข้ามาต่อเติม

แม้ชิ้นส่วนบางชิ้นจะไม่ใช่ส่วนเติมเต็มแต่ทำให้ชีวิตมันมีองค์ประกอบมากขึ้น

ใครบางคนที่เพียงคิดเล่นๆ ถ้ามีโอกาสได้รู้จักพูดคุยด้วยคงดี

และมาวันหนึ่งวันที่ได้รู้จักก็เดินทางมาถึงแบบไม่คาดฝัน

ได้พูด ได้คุย ได้คิดถึง และได้ห่วงใย

ฉันไม่รู้ว่าใครจะเรียกปรากฎการณ์แบบนี้ว่ายังไง

แต่สำหรับฉัน ฉันเรียกมันว่า "พรหมลิขิต"

หนึ่งชีวิตที่ไม่เคยคาดหวังและคิดนับว่าจะได้พบเจอคนดีๆ สักกี่คน

ณ เวลาที่เป็นปัจจุบันเราได้มีช่วงชีวิตใกล้กับคนดีๆ ก็น่าจะคุ้มแล้วใช่ไหม

- - - - - - - -

ถ้าสิ่งที่ฉันเรียกว่า "พรหมลิขิต"

เกิดจากคนบนฟ้าอย่างที่ใครหลายคนและบทเพลงหลายบทเพลงเค้าว่ากัน

ฉันก็คงต้องขอขอบคุณคนบนฟ้าเหล่านั้นที่ทำให้เราได้มารู้จักกัน

เพื่อนดีๆ และ คนดีๆ

ปล. ขอบคุณที่ทำให้คืนข้ามปีไม่เหงาอย่างที่คิดไว้