@พักใจ

25 - 12 - 50

เหมือนตั้งเวลาชีวิตให้ตัวเอง

ยิ่งใกล้ถึงวันที่จะได้ออกไปสู่โลกกว้าง มันเหมือนยิ่งบีบรัดตัวเอง

อึดอัด หายใจขัด ความคิดวิ่งช้า ประสาทส่วนงานเริ่มตีบตัน

จิตใต้สำนึกไขว่คว้าอากาศบริสุทธิ์

ภาพทุ่งหญ้าเขียวลอยเข้ามาแทนที่ตัวอักษร ตัวเลข และการคำนวณ

ภาพค่ำคืนที่ฟ้าโปร่งๆ เต็มไปด้วยกลุ่มดาวน้อยใหญ่ ที่ทำให้ต้องแหงนหน้ามองแบบไม่มีเบื่อ

เสียงร้องของแมลงน้อยใหญ่ดังกังวานเหมือนเมโลดี้ของเพลงคลาสิค

กลิ่นชื้นจากน้ำค้างที่ชุ่มชื้นบนผืนดิน ให้กลิ่นของธรรมชาติแบบชุ่มฉ่ำ

รุ่งเช้ากับหมอกบางๆ แสงอาทิตย์ทะลุลอดตามกิ่งก้านสาขาของไม้ใหญ่

ได้สูดหายใจลึกๆให้เต็มปอดแบบไม่ต้องยั้ง

หัวใจที่ติดปีกต้องคอยเอามือจับและเหนี่ยวรั้งไม่ให้มันโบกโบยบินก่อนกำหนด

ทำได้เพียงนั่งนับถอยหลังกับงานให้ถึงกำหนดสักที

จุดมุ่งหมายที่ใฝ่หารออยู่ข้างหน้า เพียงถึงเวลาพร้อมจะออกเดินทางไปให้ถึงที่แห่งนั้น

- - - - - - - - -

วันนี้อยากก้าวออกไปสู่โลกกว้าง

หัวใจอยากเดินทาง

แต่คงจะดีกว่าถ้าไม่ต้องเดินเพียงลำพัง 

และคงจะวิเศษสุดถ้าเราได้ออกเดินทางไปพร้อมกัน